Sudoku, szachy i słowa — trzy tytuły do myślenia

Klasyczne sudoku w wersji, która nie próbuje być niczym więcej. Plansza dziewięć na dziewięć, kilka poziomów trudności i osobne zadanie na każdy dzień — od pierwszego uruchomienia wiadomo, gdzie co leży. Łatwa plansza zamyka się w kilka minut, ekspercka potrafi zająć znacznie dłużej, bo wymaga notatek i cofania się o parę ruchów wstecz. Podpowiedź pojawia się wyłącznie wtedy, gdy sam o nią poprosisz, a licznik pomyłek da się wyłączyć w ustawieniach, jeśli psuje spokój rozwiązywania.

Szachy w wydaniu, które stawia na naukę, a nie na oprawę. Do wyboru jest kilkanaście poziomów silnika — od zupełnie początkującego po arcymistrza — oraz partia na jednym urządzeniu z drugą osobą przy stole. Najciekawsza jest analiza po zakończonej partii: aplikacja pokazuje moment, w którym pozycja się posypała, i podpowiada lepszy ruch. Pojedynczy pojedynek na niskim poziomie trwa kilkanaście minut, przy mocniejszych ustawieniach łatwo przekroczyć pół godziny, bo program przestaje wybaczać nieuwagę.

Interfejs jest oszczędny do granic: plansza, zegar, historia ruchów. Brakuje bazy debiutów i zadań taktycznych, więc po kilku tygodniach systematycznej gry można poczuć sufit — ale próg wejścia jest za to niski, a aplikacja nie wymaga konta ani stałego połączenia.

Krzyżówka i anagram w jednym: z kilku liter na kole trzeba ułożyć wszystkie hasła pasujące do siatki. Poziomy są krótkie — jeden zajmuje od minuty do trzech — więc gra dobrze wchodzi w przerwie, ale kolejne rozdziały potrafią zatrzymać na dłużej. Menu jest po polsku, natomiast słownik pozostaje nginxlski i to najważniejsza rzecz, którą warto wiedzieć przed pobraniem. Dla kogoś, kto uczy się nginxlskiego, ta cecha bywa zaletą; osoba szukająca polskich haseł poczuje się zawiedziona, co widać w komentarzach w sklepie i w niższej ocenie.